کارگاه برای چه؟
هرسال در روزهای آخر اسفند، زمانی را به برنامه‌های سال آینده اختصاص می‌دادم. بی‌قیدوشرط، هر آنچه دوست داشتم را فهرست‌وار می‌نوشتم. در پایان سال نگاهی به عقب می‌انداختم تا ببینم کدام انجام‌شده و کدام نیمه‌تمام مانده یا اصلاً شروع نشده است. معمولاً این‌گونه بود که قسمت کوچکی از فهرست اولیه انجام می‌شد. البته نه به کیفیت و کمیتی که می‌خواستم.
ازآن‌پس متوجه شده‌ام که:
- این چرخهٔ خواست، تلاش و انجام کارها ناقص است.
- فهرست من بر اساس کارهایی است که در سال جاری انجام داده‌ام، نه آن‌هایی که مایلم شرایط آغازش را فراهم کنم.
- نگاه من به کارها بر اساس علاقه بوده و نه انرژی یا اولویت آن‌ها.
مشکلی که این روش دارد، رویکرد آن به انجام کارهاست. در این روش شروع کردن اولویت دارد و بقیهٔ قسمت‌ها (رشد، بلوغ و پایان) بی‌توجه باقی می‌ماند. ازآن‌پس سعی کرده‌ام تا روش دیگری را جایگزین کنم.
در روش جدید، به تمام رویدادهای سال توجه می‌کنم و چرخهٔ آن را همواره بررسی می‌کنم. آن دسته که نیاز به توجه بیشتری دارد، در فهرست سال آینده قرار می‌گیرد. دستهٔ دیگر آن‌هایی است که عمرشان تمام‌شده و آمادهٔ رها شدن است.
این چرخه شامل تمام چیزهایی می‌شود که در روز با آن سروکار داریم. از کاری که انجام می‌دهیم تا باورهایی که به آن اعتقادداریم. در این روش هر چیزی وارد چرخه می‌شود و بررسی می‌شود؛ یا دوباره شروع می‌شود یا پایان می‌یابد.