طوری قدم بردار که گویی با قدمهایت به زمین بوسه میزنی.
– تیک نیات هان
این روزها نکتهای توجهم را بسیار جلب کرده است. تمرکز و سخت گرفتن. در چند گفتوگوی اخیر با دوستان متوجه شدم که از ملایمت صحبت میکنیم و اینکه سخت گرفتن، سخت ایستادن و سخت حرکت کردن در زندگی، روندی فرسایشی است و اندکی بعد، از فرط خستگی ادامۀ مسیر ممکن نخواهد بود. حتی اگر آن کار تلاش در جهت
در هواپیمایی بودم که برای توقفی کوتاه در حال نشستن در پورت لند بود و به درخشش صورتیرنگ طلوع آفتاب بر کوههای آبی و بنفش چشم دوخته بودم و قلبم به درد آمده بود. بهطور غریزی روبه اِوا کردم تا او را در این لحظهٔ پرشور شریک کنم، اما او
اگر قرار بود سلامت روح و جسم از طریق وسایل و رفاه مالی تأمین شود، در دوران کنونی میبایست در بهترین شرایط روحی و جسمی میبودیم. اما آیا اینطور است؟ از حدود ۱۰۰ سال پیش با رواج شهرنشینی در غرب، رشد کارخانههایی با شعار «تولید بیشتر، سود بیشتر» آغاز شد. هرروز کالایی بارنگ
ساخته شده با ❤ در تهران، ازمیر و ونکوور | ۱۳۹۳ - ۱۴۰۴
